Spotkałem kiedyś Anioła. To był normalny dzień, przechadzałem się po odległych i zapomnianych przez ludzkość krainach. Aż nagle ujrzałem że coś spada z pomiędzy chmur i z dużą szybkością uderza o ziemie w pobliżu małej jabłoni. Podbiegłem ile sił w nogach, płuca zaczęły palić, podbiegłem i zobaczyłem Ją, skuloną, okrwawioną z poważnie poranionymi trzema parami skrzydeł. Otworzyła swoje piękne zielone oczy, szepneła “pomóż” i zemdlała. Opatrzyłem Jej rany, przeniosłem w cień jabłoni i czekałem, czekałem całą wieczność tylko po to żeby znów ujrzeć te zniewalające oczy. To był jedyny powód dla którego jej pomogłem, inaczej przeszedłbym dalej nie zawracając sobie tą sprawą głowy, ale w tych oczach coś było, tkwiło w nich szaleństwo podobne do mojego.

W końcu po bardzo długim czasie obudziła się, rozmawialiśmy a ja z każdą chwilą coraz bardziej zatracałem się w tych oczach. W miare jak rany się goiły skrzydła zaczęły zanikać, gdy zwróciłem na to Jej uwagę stwierdziła “upadłam, z każdym dniem przestaje być aniołem i boje się, że gdy znikną skrzydła to zgine, bo nie wiem jak to jest być śmiertelnikiem”. Od tamtej pory dzień w dzień uczyłem ją co to znaczy być śmierci podległym człowiekiem i pomagałem Jej wykonać każdą ludzką czynność. Po kilku miesiącach wspólnie spędzonych po Jej ranach i skrzydłach nie pozostał nawet ślad, a Ona była szczęśliwa i wiedziała właściwie wszystko o byciu śmiertelnikiem. Obiecaliśmy sobie, że zawsze będziemy się spotykać pod tym drzewem.

Któregoś dnia, podczas kolejnej wyprawy do Niej pod jabłoń zauważyłem, że coś tutaj nie gra, podszedłem bliżej i mój koszmar się spełnił. Zniknęła. Bez śladu, żadnych poszlak mogących pomóc w jej odnalezieniu. Cóż miałem zrobić? Przemierzać wszechświat przez wieczność wypatrując Jej? Nie, przecież to nie ma sensu, wszechświat jest tak duży, że nie mam szans Jej odnaleźć jeśli nie będzie chciała żebym ją odnalazł, poza tym mieliśmy się zawsze spotykać w tym miejscu więc będę tu na Nią czekać. Wyryłem na drzewie pytanie do niej “Gdzie jesteś?” i od tamtej pory codziennie przychodzę pod tą jabłoń przynajmniej raz dziennie żeby zobaczyć czy nie wróciła.

Moja Anielico jeśli jakimś cudem to czytasz odpowiedz mi na jedno pytanie:

Czy upadłaś znowu, tym razem aż do piekła i wstydzisz się mi pokazać swoje poranione oblicze czy może odzyskałaś skrzydła i jesteś w niebie z którego kiedyś spadłaś, radując się, że nie jesteś już zmuszona do spędzania czasu ze śmiertelnikiem na ziemi pod małą, starą jabłonią?